Verkennend model

Het verkennende model is een systeemontwikkelingsmethode ( SDM ) die af en toe wordt gebruikt om een computersysteem of -product te ontwerpen en te ontwikkelen en die in wezen bestaat uit het plannen en uitproberen van verschillende ontwerpen totdat een ervan de juiste lijkt te zijn om te ontwikkelen. Dit model werkt het best in situaties waarin weinig of geen systeem- of producteisen van tevoren in detail bekend zijn. Dit model is grotendeels gebaseerd op "educated guesswork".

Er zijn verschillende stappen in het exploratieve model:

  1. Er wordt een startpunt voor het werk bepaald. Alle beschikbare informatie wordt verzameld in een poging een idee te krijgen van wat het nieuwe systeem zal moeten doen, en hoe het kan worden gedaan.
  2. Een rudimentair systeem van de eerste generatie wordt samengesteld, gebaseerd op de verzamelde informatie en de ideeën die in de eerste stap zijn geformuleerd.
  3. Het systeem van de eerste generatie wordt getest om te zien hoe het presteert, wat het wel en niet kan, en wat zou kunnen worden gedaan om het te verbeteren.
  4. Uit het eerste systeem wordt een systeem van de tweede generatie ontwikkeld, op basis van de verbeteringen die in de vorige stap zijn voorgesteld.
  5. Het systeem van de tweede generatie wordt getest, net als het eerste. De prestaties worden geëvalueerd, en mogelijke verbeteringen bepaald.
  6. Het proces wordt zo vaak herhaald als nodig is om gebruikerstevredenheid te verkrijgen, of totdat wordt besloten dat het project onuitvoerbaar is.
  7. Routinematig onderhoud wordt voortdurend uitgevoerd om grootschalige storingen te voorkomen en de uitvaltijd te minimaliseren.

Dit model lijkt op het prototyping-model, maar het begint bij een meer nevelig uitgangspunt, en verloopt op een minder formele manier. Deze opzet is niet bijzonder kosteneffectief en resulteert soms in minder-dan-optimale systemen, zodat het alleen moet worden gebruikt als er geen levensvatbaar alternatief lijkt te bestaan.