Pareto-principe

Het Pareto-principe, ook bekend als de 80/20-regel, is een theorie die stelt dat 80 procent van de output van een bepaalde situatie of systeem wordt bepaald door 20 procent van de input.

Het principe bepaalt niet dat alle situaties die precieze verhouding zullen vertonen - het verwijst naar een typische verdeling. Meer in het algemeen kan het principe zo worden geïnterpreteerd dat een minderheid van de inputs resulteert in de meerderheid van de outputs.

Hier volgen een paar voorbeelden van het Pareto-principe in actie:

  • 20 procent van de werknemers produceert 80 procent van de resultaten van een bedrijf.
  • 20 procent van de tijd van een werknemer levert 80 procent van zijn output op.
  • 20 procent van de softwarebugs veroorzaakt 80 procent van de softwarefouten.
  • 20 procent van de investeringen van een bedrijf levert 80 procent van de investeringswinsten op.

Het principe is vernoemd naar Vilfredo Pareto, een Italiaanse econoom. In 1906 merkte Pareto op dat 20 procent van de bevolking in Italië 80 procent van het bezit bezat. Hij stelde voor dat deze verhouding op veel plaatsen in de fysieke wereld zou kunnen worden aangetroffen en theoretiseerde dat dit op een natuurwet zou kunnen duiden.

In de jaren veertig van de vorige eeuw werd Pareto's theorie verder ontwikkeld door Dr. Joseph Juran, een Amerikaanse elektrotechnicus die algemeen wordt beschouwd als de vader van de kwaliteitscontrole. Het was Dr. Juran die besloot om de 80/20 verhouding het "Pareto Principe" te noemen. De toepassing van het Pareto-principe op bedrijfsgegevens helpt om de "weinigen die van levensbelang zijn" (de 20 procent die de meeste impact heeft) te scheiden van de "velen die nuttig zijn" (de overige 80 procent).

Toepassingen van het Pareto-principe:

Een Paretodiagram illustreert het Pareto-principe door de frequentie in kaart te brengen, waarbij ervan wordt uitgegaan dat hoe vaker iets gebeurt, hoe meer invloed het heeft op het resultaat.  

Pareto-efficiëntie is een zodanig evenwicht in de verdeling van middelen dat het lot van één individu niet kan worden verbeterd zonder het lot van een ander individu aan te tasten.

Een Pareto-verbetering is hulp die het ene individu ten goede komt zonder het lot van een ander te schaden.

Een andere toepassing van het Pareto-principe is de 96-minutenregel, die stelt dat kenniswerkers zich elke dag gedurende die tijd aan hun belangrijkste taken moeten wijden om de productiviteit te verbeteren.

 

Lees meer:
Het Pareto-principe begrijpen (De 80/20-regel)