Pareto-efficiëntie

Pareto-efficiëntie is een zodanig evenwicht in de verdeling van middelen dat het lot van één individu niet kan worden verbeterd zonder het lot van een of meer andere individuen te schaden.

Het concept van Pareto-efficiëntie is gebaseerd op het werk van Vilfredo Pareto, een Italiaanse econoom uit de late 19e en vroege 20e eeuw, die beter bekend is om het Pareto-principe. Het concept is afgeleid van Pareto's werk over inkomensverdeling en  economische efficiëntie. De laatste jaren wordt het principe ook toegepast op andere studiegebieden, zoals techniek, projectbeheer en sociale wetenschappen.

In een gegeven systeem, als aan een individu of andere entiteit een voordeel kan worden gegeven zonder de situatie voor een ander individu of entiteit te verslechteren, staat dit bekend als een Pareto-verbetering. Volgens dit concept is het wenselijk Pareto-verbeteringen te blijven doorvoeren tot het niet langer mogelijk is dit te doen omdat een voordeel voor één individu het lot van één of meer anderen zou verslechteren. Wanneer geen verdere Pareto-verbeteringen meer mogelijk zijn, is de Pareto-efficiëntie bereikt.