Non-disclosure agreement (NDA)

Een non-disclosure agreement (NDA), ook bekend als een vertrouwelijkheidsovereenkomst, is een juridisch bindend contract waarin een partij ermee instemt een tweede partij vertrouwelijke informatie te geven over zijn bedrijf of producten en de tweede partij ermee instemt deze informatie gedurende een bepaalde periode niet met iemand anders te delen. NDA's worden gebruikt om gevoelige informatie en intellectuele eigendom (IP) te beschermen door in detail aan te geven welke informatie privé moet blijven en welke informatie kan worden gedeeld of vrijgegeven aan het publiek.

NDA's worden meestal ondertekend aan het begin van een zakelijke relatie. De informatie die onder een NDA valt kan onbeperkt zijn, variërend van testresultaten tot systeemspecificaties tot klantenlijsten en verkoopcijfers. Als de NDA wordt geschonden en informatie uitlekt, wordt dat beschouwd als contractbreuk.

Kernelementen van een NDA zijn:

  • Identificatie van de deelnemers
  • Definitie van wat als vertrouwelijk wordt beschouwd
  • Duur van de geheimhoudingsverbintenis
  • Uitsluitingen van vertrouwelijke bescherming

NDA's worden vaak gebruikt bij technologiebedrijven wanneer producten gezamenlijk worden ontwikkeld. In zo'n geval is de NDA vaak wederzijds of in twee richtingen. Een NDA kan ook nuttig zijn wanneer een bedrijf op zoek is naar risicokapitaal van potentiële geldschieters. In dit scenario zorgt de NDA ervoor dat investeerders toegang hebben tot de informatie die zij nodig hebben om een financiële beslissing te nemen, maar deze niet kunnen exploiteren.

Naast een NDA kan aan potentiële investeerders worden gevraagd een niet-concurrentiebeding (non-concurrention agreement, NCA) te ondertekenen, dat voorkomt dat de investeerder tijdens de onderhandelingen verkregen informatie gebruikt om een concurrentievoordeel te behalen. Dergelijke overwegingen zijn vooral van belang wanneer octrooien zijn aangevraagd maar nog niet zijn verleend.