Gen V-aanval (5e generatie cyberaanval)

Een Gen V-aanval, ook bekend als een 5e generatie cyberaanval, is een grootschalige, multi-vector aanval vetor die is ontworpen om meerdere componenten van een informatietechnologie-infrastructuur te infecteren, waaronder netwerken, virtuele machines, cloudinstances en endpoint-apparaten. Aanvallen van de vijfde generatie kunnen uiterst gevaarlijk zijn omdat ze zich snel kunnen verspreiden en conventionele, op detectie gebaseerde verdedigingsmiddelen, zoals firewalls, kunnen omzeilen. Gen V-aanvallen maken deel uit van de natuurlijke evolutie van bedreigingen, aangezien veranderende verdedigingsmiddelen aanvallers dwingen om hun vakmanschap aan te scherpen. NotPetya en WannaCry zijn twee vroege voorbeelden van Gen V-aanvallen. 

Gen V-aanvallen worden doorgaans gekenmerkt door hun vermogen om zeer grote datalekken en destruction of service (DeOS) te veroorzaken. Check Point Software Technologies gebruikt de term "generaties" om de evolutie van informatiebeveiliging in te delen in verschillende segmenten die worden gekenmerkt door datum, aanvalsvector en kwaadaardige payload. De eerste generatie cyberaanvallen aan het eind van de jaren tachtig bestond uit virussen op diskettes die in computers moesten worden gestoken. Tijdens de tweede generatie, die begin jaren 90 ontstond, werden de aanvallen via het internet gelanceerd in plaats van via diskettes. Tijdens de derde generatie, die begin jaren 2000 tot stand kwam, evolueerden cyberaanvallers opnieuw om kwetsbaarheden uit te buiten in softwaretoepassingen die afhankelijk waren van internettoegang. En rond 2010 zetten cyberaanvallers deze evolutie voort door polymorfe malware van de vierde generatie te ontwikkelen, die bij verschillende aanvallen een andere vorm kan aannemen.

Om effectief te zijn, moet Gen V-cyberbeveiliging worden gebouwd om aanvalsoppervlakken te verkleinen en realtime dreigingspreventie te bieden. Omdat Gen V cyberaanvallen sneller kunnen plaatsvinden dan conventionele beveiligingssystemen aankunnen, moet de nadruk bij de aanpak van dit type cyberbeveiligingsprobleem liggen op het voorkomen van aanvallen door het correleren, opslaan en analyseren van gegevens over alle netwerkapparaten in realtime. Tot de strategieën behoort het gebruik van firewalls van de volgende generatie (NGFW's) met geavanceerde functies, waaronder applicatiebewustzijn en de mogelijkheid om externe dreigingsinformatiefeeds te gebruiken die beveiligingstechnici voorzien van een live gegevensstroom met betrekking tot potentiële of actuele dreigingen. Andere strategieën zijn het gebruik van microsegmentatie en intelligente controles op de aflevering van toepassingen.