Gamingstoornis

Gamingstoornis is het obsessieve en dwangmatige overgebruik van internet- en videospellen als ontsnapping aan het leven, resulterend in het voorrang geven aan gamen boven dagelijkse activiteiten en interesses en het doorgaan met gamen ondanks de negatieve gevolgen die kunnen optreden. Met andere woorden, gamers weten dat ze moeten stoppen met spelen en aandacht moeten besteden aan andere dagelijkse vereisten, zoals sociale verplichtingen of het krijgen van een goede nachtrust, maar ze voelen zich niet in staat om zichzelf te beheersen en dit te doen.

Gamingstoornis kan worden geclassificeerd als een vorm van technologieverslaving, zoals de meer wijdverbreide internet- en smartphoneverslaving. De stoornis is ook bekend als videogamingverslaving of internet gaming disorder.

In 2018 voegde de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) gamingstoornis toe als een ziekte in de 11e herziening van de International Classification of Diseases (ICD-11). De ICD is een verzameling van medische aandoeningen en ziekten die wordt gebruikt door gezondheidswerkers om diagnoses te stellen en behandelplannen te maken. De toevoeging van gamingstoornis in de elfde herziening omvat zowel online als offline gaming; het wordt vermeld als een stoornis als gevolg van verslavend gedrag.

Er zijn twee belangrijke soorten videogameverslaving, die overeenkomen met de twee soorten videogames. De twee typen zijn:

  • Standaard-videospellen - Standaard-videospellen zijn ontworpen om door één persoon te worden gespeeld en bevatten een specifiek doel of een specifieke missie. De verslaving aan deze spellen wordt veroorzaakt door de behoefte om het doel te voltooien, een highscore te verslaan of een andere vooraf ingestelde standaard te verslaan.
  • Online multiplayer-videospellen - Online multiplayer-videospellen worden online gespeeld met andere gamers. Deze spellen zijn vooral verslavend omdat ze geen duidelijk einde hebben en gamers de mogelijkheid bieden een online personage te creëren en tijdelijk te worden. De multiplayersfeer stelt alle gebruikers in staat relaties aan te gaan en een gemeenschap te vormen die soms aanvoelt als de plek waar zij zich het meest op hun gemak en geaccepteerd voelen.

Hoewel het vermoeden bestaat dat een gamestoornis het meest voorkomt bij mannen en er vooral onderzoek is gedaan bij adolescenten, tieners en jongvolwassenen, beperkt het zich niet tot deze leeftijdsgroepen. Het ongeordende gedrag kan mensen van alle leeftijden en geslachten treffen.

Diegenen die gamen hoeven zich niet noodzakelijkerwijs zorgen te maken, aangezien slechts een klein percentage van de individuen lijdt aan een game-stoornis. Voorzichtigheid is echter geboden wanneer de gametijd buitensporig wordt of het dagelijks leven en de gezondheid beïnvloedt.

Oorzaken van een gamestoornis

Volgens verschillende studies kan een gamestoornis samengaan met andere geestelijke gezondheidsproblemen, zoals depressie, angst en stress. Gebruikers die lijden aan deze onderliggende problemen kunnen in de gewoonte van overmatig gamen vallen omdat het een ontsnapping biedt aan de negatieve gevoelens die hen beïnvloeden; het kan het enige zijn waardoor ze zich beter voelen. Bovendien hebben mensen die aan de criteria voor een gamestoornis voldoen vaak een slechtere emotionele, fysieke, sociale en geestelijke gezondheid.

Een van de belangrijkste redenen waarom videospellen zo verslavend kunnen worden, is echter dat ze daar speciaal voor zijn ontworpen. ontwerpers van videospellen halen winst uit hun spellen en daarom zijn ze voortdurend op zoek naar manieren om meer mensen te laten kopen en spelen. Dit wordt vaak bereikt door het spel net uitdagend genoeg te maken om de gamer geïnteresseerd te houden, maar niet zo uitdagend dat de gamer geïrriteerd raakt en opgeeft. Ontwerpers van videospelletjes creëren een omgeving waarin succes voor de gebruiker net buiten bereik lijkt, waardoor een spelstoornis erg lijkt op de meer algemeen erkende gokverslaving.

Daarnaast creëren ontwerpers van videospelletjes een omgeving die volledig immersief is en waarin de gebruiker zich veilig en in controle voelt, terwijl hun vooruitgang zichtbaar wordt gemeten. Daardoor is het voor een gamer mogelijk om urenlang een spel te spelen zonder zelfs maar te beseffen dat er tijd is verstreken.

Signalen en symptomen van een gamestoornis

Een gamestoornis wordt gekenmerkt door problematische vermijding van levenstaken en antisociaal gedrag als gevolg van overmatig gebruik van gamen als afleiding. Mensen met deze stoornis vertonen vaak wisselvallige stemmingen, hebben minder verbeeldingskracht en kunnen geobsedeerd zijn door gebeurtenissen en prestaties in het spel, terwijl ze negeren wat ze in het leven moeten doen, met alle negatieve gevolgen van dien, soms resulterend in slechte hygiëne of overmatig gewichtsverlies of -toename.

Andere symptomen kunnen zijn:

  • gevoelens van rusteloosheid en/of prikkelbaarheid als ze niet kunnen spelen;
  • liegen tegen vrienden en familie over de hoeveelheid tijd die ze aan gamen besteden;
  • een verlangen om zich af te zonderen van anderen om meer tijd te hebben om te spelen;
  • vermoeidheid door slaapgebrek;
  • carpaal tunnelsyndroom als gevolg van het overmatig gebruik van een controller of computermuis en
  • migraine als gevolg van vermoeide ogen en/of intense concentratie.

Diagnose van gamingstoornis

De verslaving wordt door psychologen gediagnosticeerd wanneer gamen het normale leven belemmert. Hoewel sommige gamers af en toe een eetbui kunnen hebben, wordt een gamestoornis gekenmerkt door ernst en duur. Om de diagnose gamingstoornis door een geestelijke gezondheidsdeskundige te laten stellen, moet het gedrag van de patiënt ernstige gevolgen hebben op gebieden als persoonlijk, sociaal, gezins-, beroeps- en onderwijsgebied. De beperkingen moeten ten minste een jaar merkbaar zijn.

Enkele specifieke kenmerken die tot een diagnose zouden leiden zijn:

  • gebrek aan controle over gamegewoonten;
  • de behoefte om steeds meer tijd te besteden aan gamen, alleen maar om zich goed te voelen;
  • problemen op het werk, op school of thuis als gevolg van de tijd die aan gamen wordt besteed en doorgaan met gamen ondanks deze problemen;
  • gamen gebruiken om negatieve emoties te verlichten en
  • geen zin meer hebben om andere activiteiten te doen die voorheen wenselijk waren.

Hoewel deze kwalificaties door de WHO zijn gedefinieerd in de ICD-11, is het nog onzeker hoe professionals in de geestelijke gezondheidszorg deze gedragingen zullen beoordelen. Het is mogelijk dat deskundigen diagnostische tests zullen moeten ontwerpen om toe te passen op patiënten waarvan zij denken dat zij risico lopen. Experts kunnen ook iets vergelijkbaars gebruiken als de K-schaal voor internetverslaving, die is ontworpen als een checklist om computer- en videogameverslaving te meten.

Risico's, zorgen en negatieve gevolgen van gamingstoornis

Hoewel de meeste symptomen die zijn opgesomd slechts kortetermijneffecten lijken te hebben op mensen die lijden aan gamingstoornis, kunnen ze veranderen in langetermijngevolgen als de verslaving onbehandeld wordt gelaten. Bijvoorbeeld, terwijl het vermijden van slaap en het niet goed eten zich in eerste instantie kunnen manifesteren als kortdurende vermoeidheid en honger of gewichtstoename, kunnen deze symptomen zich ontwikkelen tot veel ernstiger slaapstoornissen of dieet-gerelateerde gezondheidsproblemen als ze aanhouden. Bovendien kan het sociale isolement dat verslaafde gamers ervaren er uiteindelijk toe leiden dat ze relaties vernietigen en al hun vrienden verliezen.

Gamingstoornis heeft ook financiële, beroepsmatige en academische gevolgen. De apparatuur is duur en de kosten van het noodzakelijke snelle internet kunnen ook een zware financiële last worden. Ook kan de tijd die wordt besteed aan het spelen van de games tijd in beslag nemen die zou moeten worden besteed aan academici of carrières.

Een ander groot risico voor mensen die lijden aan een game-stoornis is drugsverslaving. Aangezien er een sterke correlatie bestaat tussen depressie en een game-stoornis, krijgen veel verslaafden antidepressiva voorgeschreven en slikken ze die. Een mogelijke verslaving aan deze drugs kan optreden omdat ze moeilijk te stoppen zijn vanwege de resulterende ontwenningsverschijnselen zoals misselijkheid, angst, prikkelbaarheid en, in ernstige gevallen, verhoogde depressie. Het gebrek aan aandacht voor de gezondheid van de verslaafde kan ook leiden tot extra problemen met middelenmisbruik.

Hoe help je een gameverslaafde

Omdat een gameverslaving een relatief nieuwe classificatie is, is er nog geen kant-en-klaar behandelplan voorhanden. Het kan echter net als de meeste andere verslavende gedragingen worden benaderd met behandelplannen die therapie, zelfhulpgroepen en medicatie omvatten.

Uit studies blijkt dat het het meest heilzaam kan zijn om verschillende behandeltechnieken te combineren, waaronder psycho-educatie, gezinsinterventie, ontwikkeling van een nieuwe levensstijl en cognitieve gedragstherapie (CGT).

Psychoeducatie houdt in dat de verslaafde wordt onderwezen over hun gamestoornis en de effecten die het heeft op hun geestelijke gezondheid, lichamelijke gezondheid en leven.

Het ontwikkelen van een nieuwe levensstijl moedigt verslaafden aan om de andere vaardigheden die ze hebben te onderzoeken, andere plezierige activiteiten te ontdekken en doelen voor zichzelf te stellen.

CBT is een vorm van psychische begeleiding die kan worden gebruikt om verslaafden te leren hoe ze gedachten over gamen kunnen vervangen en hun schadelijke gedrag kunnen veranderen.