Diëlektrische constante

De diëlektrische constante is de verhouding van de permittiviteit van een stof tot de permittiviteit van de vrije ruimte. Het is een uitdrukking van de mate waarin een materiaal elektrische flux concentreert, en is het elektrische equivalent van relatieve magnetische permeabiliteit.

Als de diëlektrische constante toeneemt, neemt de elektrische fluxdichtheid toe, als alle andere factoren ongewijzigd blijven. Hierdoor kunnen voorwerpen van een bepaalde grootte, zoals sets van metalen platen, hun elektrische lading gedurende lange perioden vasthouden, en/of grote hoeveelheden lading vasthouden. Materialen met hoge diëlektrische constanten zijn nuttig bij de vervaardiging van hoogwaardige condensatoren.

Een hoge diëlektrische constante is op zichzelf niet noodzakelijkerwijs wenselijk. Over het algemeen breken stoffen met hoge diëlektrische constanten gemakkelijker af wanneer zij aan intense elektrische velden worden blootgesteld, dan materialen met lage diëlektrische constanten. Zo heeft droge lucht een lage diëlektrische constante, maar is het een uitstekend diëlektrisch materiaal voor condensatoren die worden gebruikt in hoog vermogen radiofrequentie (RF) zenders. Zelfs als lucht een diëlektrische analyse ondergaat (een toestand waarin het diëlektricum plotseling stroom begint te geleiden), is de analyse niet permanent. Wanneer het overmatige elektrische veld wordt verwijderd, keert de lucht terug naar zijn normale diëlektrische toestand. Vaste diëlektrische stoffen, zoals polyethyleen of glas, kunnen echter permanente schade oplopen.