Common carrier

Een common carrier, in de telecommunicatie, is een entiteit die tegen betaling bedrade en draadloze communicatiediensten levert aan het grote publiek. Een common carrier staat in contrast met een contract carrier, ook wel private carrier genoemd, die diensten levert aan een beperkt aantal klanten.

Omdat common carriers het grote publiek bedienen, hebben zij een vergunning van een regelgevende instantie. In de Verenigde Staten wordt de aanwijzing als "common carrier" gedaan door de Federal Communications Commission (FCC), die daartoe gemachtigd is bij de Telecommunications Act van 1934. Een van de redenen waarom common carriers een vergunning hebben, is om ervoor te zorgen dat zij zonder onderscheid toegang bieden tot het publiek en de privacy van het grote publiek beschermen. Of de FCC al dan niet het wettelijke recht heeft om te verklaren dat internet service providers (ISP's) common carriers zijn, is een belangrijke overweging in het netneutraliteitsdebat.